هزار و یک قصه از شهری زیبا و هزارساله، شهری استوار بر دامان نیلگون خلیج تا ابد پارس و خفته بر بستر پاک جزیره زیبای کیش، در کنار ساحل مرجانی با صخره های برافراشته و بلند و کمی فاصله از دریای زیبا. این شهر با نگاره ها و نقش های برجسته گویای زندگی خاص و اشرافی در اواسط سده چهارم ه.ق است که گرچه گذشته دوری دارد اما همچنان با غرور ایستادگی کرده و خود را از گزند طوفان ها و طغیان ها رهانیده است.
وقتی بر فراز سنگی بلند در مقابل این اثر تاریخی می ایستی آنچه به چشم میخورد بقایای خانه ها و سراهای اعیانی با معماری برگرفته از تمدن آریایی است که اتاق هایی با شیب ملایم از شمال به جنوب آن را از تمام سازه های باستانی منفک و خاص می کند؛ و بعد حمام وسیع با صحن های متعدد و چاه های مهندسی ساز که نشان از فرهنگ غنی ایرانی در دورانی است که دیگر اقوام بهره ای از آن نبرده اند.
و دریا، این بی کران آبی، سرچشمه حیات اهالی حریره است که مرواریدهایش را سخاتمندانه به دستان صیادان می سپارد تا جایی که سعدی در کتاب گلستان خود چنین می نگارد:
بازرگانی را شنیدم که صد و پنجاه شتر، بار داشت و چهل بنده خدمتکار.
شبی در جزیره کیش مرا به حجره خویش درآورد.
همه شب نیارمید از سخنهای پریشان گفتن که: فلان اَنْبازم به ترکستان و فلان بِضاعت به هندوستان است و این قَباله فلان زمین است و فلان چیز را فلان، ضَمین.
گاه گفتی: خاطرِ اسکندریّه دارم که هوایی خوش است.
باز گفتی: نه! که دریایِ مغرب مشوَّش است. سعدیا! سفری دیگرم در پیش است. اگر آن کرده شود، بقیّتِ عمرِ خویش به گوشه بنشینم.
گفتم: آن کدام سفر است؟
گفت: گوگردِ پارسی خواهم بردن به چین که شنیدم قیمتی عظیم دارد و از آنجا کاسه چینی به روم آرم و دیبای رومی به هند و فولادِ هندی به حَلَب و آبگینه حلبی به یَمَن و بُرْدِ یمانی به پارس و زآنپس ترکِ تجارت کنم و به دکّانی بنشینم.
انصاف، از این ماخولیا چندان فروگفت که بیش طاقتِ گفتنش نماند!
گفت: ای سعدی! تو هم سخنی بگوی از آنها که دیدهای و شنیده.
گفتم:
آن شنیدستی که در اَقْصایِ غُور
بارْسالاری بیفتاد از ستور
گفت: «چشمِ تنگِ دنیادوست را
یا قناعت پُر کند یا خاکِ گور»
به نظر میرسد قصد سعدی به خاطر قرابت این شهر به بندرگاه و پهنه دریا و بیان ابنیه های اشرافی – اعیانی و نوع خاص معماری هیچ یک از بخش های دیگر جزیره کیش به جز حریره نبوده است. باشد که این یادگار ارزشمند از نیاکان نخبهمان را حافظ و نگهدار باشیم.
و در انتها به قول حضرت حافظ
به می عمارت جان کن که این جهان خراب
بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت
بدون دیدگاه