تو وسعت دریایی و من خاک جزیره

هر بار که شد عمق نگاهم به تو خیره
شاعر شدم از ذوق تو، یک شاعر چیره

در دور و برم غیر تو تصویر کسی نیست
تو وسعت دریایی و من خاک جزیره

بسپار به من در دل طوفان نفست را
چون باور پیراهن بر بند به گیره

تلفیق من کهنه و دنیای مدرنت
ترکیب تماشایی کیش است و حریره

در صحنه دنیا به تو دل بستن من چیست؟
یک نقطه روشن وسط پرده تیره

دیدار تو در منزلت فتح جهان است
تا کور شود عشق ناپلئون به دزیره